مولانا،چشمه آرامش
سلام
شاید شیرین ترین و آرامش بخش ترین کلام برای هر فارسی زبان،اشعار مولانا باشد و بس…
من مسـت و تـــو دیــــوانـــه مـــا را کـــه بـــرد خـانـه
صــد بــــار تـــرا گفتـــم کــم خــور دو سـه پـيـــمـانـه
در شــهر يـکـــي کـــس را هشـيــار نـمي بـيـــنـــم
هــــــر يـک بـتر از ديــــگــر شـوريـــده و ديـــــــوانــــه
جـانــــــا بــه خــــرابــــات آ تا لـذت جــان بــــيــنـــي
جان را چه خوشي باشـد بي صحبــــــت جـــانــانه
هــر گوشه يـکي مـستي دستـي زده بـر دستـــي
وان ســـاقي هــر هستي بـــا ســــاغـر شاهانـــــه
تـــو وقـــف خــــرابـــــاتــي دخلت مي و خرجت مي
زيـــن وقـــف بـه هشياران مسـپـــار يــکي دانـــــــه
اي لـــــولـــــي بربـــــط زن تــــو مست تـــري يا من
اي پيش چـو تـو مستــي افســــــون من افســـانه
از خــــــانه بـــــرون رفـتــم مستيــــم بـه پــيش آمد
در هــــر نظــــرش مضـــمر صد گـــلشن و کـــاشانه
چـون کشــتي بي لنــگر کژ مي شد و مژ مي شد
و زحــســـــــرت او مــــرده صد عـــــــاقــــل و فــرزانه
گفــــــتــم ز کجـــــايي تـو تسخر زد و گفت اي جان
نيـــــميـــــــم ز تــرکستان نيمـــيم ز فـــــــرغــــــانه
نيـــــميــــــم ز آب و گـــــل نيـــــميــــم ز جــان و دل
نيـــــميم لـــــــب دريـــــــا نيــــــمي هــــمه دردانـه
گفتم که رفيقي کن با من کــــــه منــــم خــويـشت
گفتــا که بنشنــــاسم من خـــويـــش ز بـــيـــــگـانه
من بــــي دل و دستــــــارم در خـــــــــانه خــمــــارم
يـک سينــــــه سخن دارم هـين شــرح دهـم يا نــه
در حـلقـــــه لنــــگــــــــاني مي بــــايــد لنـــگيــــدن
ايــــن پنــــد ننــــوشيــدي از خــــــواجــه عـليـــــانه
سـر مست چنـــــان خوبي کي کـــم بــود از چوبي
برخـــــاست فــغــــان آخـــر از استــــن حنـــــــانــــه
شمس الحــــــق تـبريـزي از خلـــــق چــه پـرهـيزي
اکنــــون کـــــه در افـکندي صــد فـتـــنه فـــتـــــانــــه
مولانا جلال الدین محمد پارسی
دستهها: یادداشت های شبانه
لطفا اسم مولانا را عوض نکن
مولانا جلال الدین محمد بلخی
زنده باد مولانا
زنده باد مولانارومیچه زیبا سروده بشنو از نی چون حکایت میکند از جدائی ها شکایت میکند
زنده باد مولانارومیچه زیبا سروده بشنو از نی چون حکایت میکند از جدائی ها شکایت میکند
برادر چی پارسی بنویسند یا بلخی یا رومی، همه یک انسان بوده و در روی زمین خلق شده، مولانا خود سمبول وحدت بوده است و می باشه، چقدر زشت که ما بالای اصل او بجنگیم. چون او خود میگوید نه از بلخم و نه روم و غیره.. من از عالم جانم. و بلی مولانا آسمان شعر و تصوف بود.
همه از عشق و جنون میگویند
همه زین کاسۀ خون میگویند
نام هر گونه هوس را عشق نهند
همه از ناز و فسون میگویند.
و من خودم هم نمی خواهم خود را از از جای بسازم. وقتی که خداوند حضرت آدم را در روی زمین فرستاد، به او نگفته بود که در فلان ملک برو.
هر ملک، ملک ماست
چونکه هر ملک، ملک خداست.
پس خوش می شوم تا دیگر از همچو چیز ها نبینم..
دوست شما و عاشق مولانا، منصور جلالی.. البته این نوشته به ادامۀ فوق بود.